Do ZUS docierają kolejne sygnały o firmach i osobach, które oferują odpłatną pomoc w uzyskaniu świadczenia wspierającego. Wcześniej przedstawiciele niektórych kancelarii odwiedzali osoby z niepełnosprawnościami w ich domach. Teraz pojawiła się kolejna praktyka. Klienci zgłaszają się do placówek ZUS z listami, w których otrzymali gotowe umowy i pełnomocnictwa przedstawiane jako pakiet pomocy przy składaniu wniosku o świadczenie wspierające.
ZUS przestrzega przed pochopnym podpisywaniem takich dokumentów. Wszystkie formalności związane ze świadczeniem można bowiem załatwić bezpłatnie, a przy składaniu wniosku – poprosić o pomoc pracowników Zakładu.
ZUS przypomina, że przy ubieganiu się o świadczenie
wspierające nie trzeba korzystać z płatnych usług kancelarii czy pośredników. -
Pracownicy Zakładu za darmo pomagają w
złożeniu wniosku i wyjaśniają, jak dopełnić formalności. Jeśli osoba z
niepełnosprawnością nie chce lub nie może załatwić sprawy samodzielnie, może
upoważnić do tego zaufaną osobę, np. członka rodziny. Pełnomocnik również może
skorzystać z bezpłatnej pomocy ZUS – informuje Beata Kopczyńska, regionalna
rzeczniczka prasowa ZUS w województwie śląskim.
Historie klientów z województwa śląskiego, którzy podpisali takie
umowy z kancelariami, wskazują, że taka pomoc to całkiem spory koszt, który
opiewa nieraz na kilka czy kilkanaście tysięcy złotych, a nawet więcej.
- najbliższą placówką ZUS,
- Centrum Kontaktu Klientów ZUS (pod numerem 22 560 16 00 lub adresem e-mail cot@zus.pl) lub
- policją.
- Od 2026 roku świadczenie wspierające mogą otrzymać osoby z
niepełnosprawnościami, które ukończyły 18 lat i uzyskały od wojewódzkiego
zespołu do spraw orzekania o niepełnosprawności (WZON) decyzję ustalającą
poziom potrzeby wsparcia na co najmniej 70 punktów – przypomina rzeczniczka.
Świadczenie wspierające nie jest dodatkiem dla seniorów ani
świadczeniem przyznawanym po osiągnięciu określonego wieku. Jest skierowane do
dorosłych osób z niepełnosprawnością, które potrzebują wsparcia w codziennym
funkcjonowaniu. Nie ma przy tym górnej granicy wieku, dlatego może je otrzymać
zarówno osiemnastolatek, jak i osoba w wieku 60, 70 czy 80 lat, jeśli spełnia
określone warunki.
Najpierw decyzja WZON, potem wniosek do ZUS
Aby otrzymać świadczenie wspierające, trzeba najpierw
wystąpić do WZON o wydanie decyzji ustalającej poziom potrzeby wsparcia. Od 1
stycznia 2026 roku w przypadku osób, które po raz pierwszy ubiegają się o taką
decyzję, poziom potrzeby wsparcia jest ustalany od dnia wydania decyzji, a nie
od dnia złożenia wniosku do WZON. Na przykład jeśli wniosek został złożony w
lutym, a decyzja wydana w czerwcu, poziom potrzeby wsparcia będzie ustalony od
dnia wydania decyzji w czerwcu.
Inaczej wygląda to w przypadku kolejnej decyzji. Jeśli kończy
się ważność dotychczasowej, poziom potrzeby wsparcia ustalany jest od
następnego dnia po jej wygaśnięciu. Natomiast gdy składany jest nowy wniosek,
ponieważ zmieniła się zdolność danej osoby do samodzielnego funkcjonowania,
poziom tej potrzeby będzie ustalany od dnia wydania nowej decyzji.
Po uzyskaniu ostatecznej decyzji WZON można złożyć wniosek o
świadczenie wspierające do ZUS. Wnioski są przyjmowane tylko drogą
elektroniczną przez eZUS, portal Emp@tia lub bankowość elektroniczną.
Ważny jest termin złożenia wniosku do ZUS. Jeśli trafi on do
Zakładu w ciągu 3 miesięcy od dnia, w którym WZON wydał decyzję, świadczenie
przysługuje od dnia ustalenia poziomu potrzeby wsparcia i może zostać wypłacone
z wyrównaniem. Jeśli wniosek zostanie złożony po upływie 3 miesięcy,
świadczenie przysługuje od miesiąca jego złożenia. Osoba uprawniona może
również wskazać we wniosku późniejszą datę, od której chce otrzymywać
świadczenie.
Wysokość świadczenia zależy od liczby punktów ustalonych
przez WZON. Od 1 marca 2026 roku wynosi od 792 zł do 4353 zł miesięcznie. Im
wyższy poziom potrzeby wsparcia, tym wyższa kwota świadczenia. ZUS wypłaca je
wyłącznie bezgotówkowo na wskazany we wniosku rachunek bankowy prowadzony w
Polsce. Jeśli osoba z niepełnosprawnością nie ma własnego konta, może wskazać
rachunek zaufanej osoby, na przykład członka rodziny lub opiekuna.
